حوىّ جون بن حوىّ حيات بن حارث سلمانى جابر بن حارث سلمانى حَيَّان بن حارث سلمانى جابِر بن حارث سلمانى خالد بن عمر ازدى خالد بن عمرو ازدى خالد بن عمرو ازْدى « 1 » خالد ، [ در روز عاشورا ] پس از پدرش ، عازم ميدان شد و چنين رجز خواند : صبراً عَلَى الْمَوتِ بَنى قَحْطانِ * كيما تَكونوا فى رِضى الرَّحمن ذى الْمَجْدِ وَالعِزَّةِ وَالْبُرهانِ * وذُو العُلى والطَوْلِ وَالاحسانِ يا أَبتا قَدْ صِرْتَ فِى الجِنانِ * فى قصرِ دُرٍّ حَسَنِ البُنيانِ « 2 » [ اى ] فرزندان قحطان ! بر مرگ [ در راه خدا ] بردبار باشيد ؛ تا خشنودى خداوند مهربان را دريابيد . [ پروردگارى كه ] داراى عظمت ، عزّت ، حجّت ، مقام بالا و قدرت و احسان است . اى پدر ! قطعاً در بهشت ، در قصرى از درّ و زيبا جاى گرفتى . او چند تن از دشمن را به هلاكت رساند « 3 » و سرانجام مدال شهادت را به گردن آويخت . « 4 » از وى در زيارت ناحيه و رجبيّه ياد نشده است .

--> ( 1 ) . ازْدى ، منسوب به طايفهء ازْد . ازْد ، از بزرگترين قبايل عرب قحطانى بوده است كه در يمن و حجاز سكونت داشتند وبرخى از آنها به عراق هجرت كردند . ( الانساب ، سمعانى ، ج 1 ، ص 120 ، معجم قبايل العرب ، ج 1 ، ص 15 - 16 ) . امام على عليه السلام ، طىّ اشعارى از اين قبيله تمجيد كرده و آنها را شمشير خود دانسته است . ( سفينة البحار ، ج 1 ، ص 81 ) . ( 2 ) . مناقب ، ج 4 ، ص 110 . نيز ر . ك : مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 17 ، انوارالهدى و بحارالانوار ، ج 45 ، ص 18 با كمى تفاوت . ( 3 ) . روضة الشهداء ، ص 294 ، كتابفروشى اسلامية ؛ وسيلة الدارين ، ص 136 ؛ ناسخ التواريخ ، ج 2 ، ص 274 . ( 4 ) . مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 17 ، انوارالهدى .